افشا در گزارشگری مالی

براساس نظریه مطلوبیت پاره‌تو، افشای اطلاعات نمی تواند مطلوبیت همگان را برآورده سازد. همچنین از آنجا که تنها واحدهای تجاری هزینه افشای اطلاعات را تقبل می‌کنند، اطلاعات افشا شده، همواره کم‌تر از اطلاعاتی است که واقعاً وجود دارند.

افشای اطلاعات بیشتر، عدم اطمینان کمتری به همراه دارد لیکن در اجرای این امر، محدودیت هزینه – فایده باید لحاظ شود.حسابرسان، نقش مهمی در سیستم افشای اطلاعات ایفا می‌کنند، اما نباید به حرفه حسابرسی به عنوان جایگزینی برای افشای اطلاعات نگریست. برای نیل به اهداف گزارشگری مالی بیان شده توسط هیأت تدوین استانداردهای حسابداری مالی ایالات متحده افشای معیارهای عملکرد غیرمالی حائز اهمیت است. هدف این مقاله، بررسی سومندی معیارهای غیرمالی در رسیدن به اهداف گزارشگری مالی است. از این رو مربوط بودن؛ توانایی پیش‌بینی کنندگی؛ قابلیت اتکا؛ و قابلیت مقایسه این معیارها مورد بررسی قرار می‌گیرد و در پایان نتیجه‌گیری می‌شود که معیارهای عملکرد غیرمالی، دارای ارزش مربوط بودن و قابلیت پیش‌بینی معیارهای عملکرد مالی آتی است، لیکن از قابلیت اتکا و مقایسه کمتری نسبت به معیارهای مالی برخوردار است. همچنین، قصد و تفکر مدیریت و قوانین و استانداردهای حسابداری، روش‌های افشای اطلاعات را تحت تأثیر قرار می‌دهند.